Yaşasın tiyatro, yaşasın Pekuysal, yaşasın anacım

Ben, “bir tiyartrocunun oğlu olmak” ve “tiyatro ne işe yarar” hakkında kendimce bir şey söylemeye çalışacağım. Bunu daha iyi söyleyecek insanlar vardır mutlaka.

Şimdi siz şunu bekliyorsunuz herhalde; gece birlerde gelirdi. Beni yatırırdı, üçe kadar, ertesi günün yemeğini hazırlardı. Sekizde kalkardı, kahvaltımı hazırlardı falan... Türkiye’nin kargaşası içinde beni huzurla, düzenli bir şekilde büyüttü. Nasıl yaptı bilmiyorum. Ben şimdi babayım ve ona çok müteşşekerim.

Ama bunlar değil, burada başka bir şey var. Şimdi anam bana can verdi... Şimdi siz burada Suna Pekuysal’ın tek oğlunu görüyorsunuz değil mi? Hayır ben bir kişi değilim, ben birçok kişiyim. Seyrettiğim her oyunla, okuduğum her romanla çoğaldım, özgürleştim. Tiyatro bana katil olmanın, aç olmanın, anne olmanın sevdiğinden ayrı olmanın ne olduğunu yaşattı defalarca. Tekrar tekrar. Ben mimarım. Seyirci olarak söylüyorum; özgürleştirdi diyorum çünkü bir insan olarak bana ne olduğumu, neler yapabileceğimi ve neler olabileceğimi, sınırlarımı ve ufkumu anlattı. Roman, tiyatro kültür. Bu yüzden sinema, edebiyat, tiyatro, kültür bir çeşni değildir, bir mecburiyettir. İnsana bu sıkışık dünyada özgürleşebilmesi için bir yol bir penceredir. Annemin bu sahnede oynadığı Tırpan’ı hatırlıyorum; ufaktım, 6-7 yaşlarındaydım. O tırpanı aniden sapladığı sahne kafamdan çıkmıyor. Şiddet içeriyor diye değil, ödül aldığı geceydi sanıyorum. O benim bir parçam... Keşanlı Ali’den, Geceye Selam’dan, başka oyuncuların oynadığı başka sahnelerden, o karakterlerden; benim bir parçam... Kafamın içinde fısıldıyorlar; ‘Öyle yapma benim gibi olursun, bak dene ben yapamadım, sen yaparsın, dene...’ Kafamın içinde fısldıyorlar.

O yüzden ben bir kişi değilim, karşınızda Suna Pekuysal ve Ergun Köknar’ın biricik oğlu olarak değil, kültür ve edebiyatla büyümüş bir örnek olarak duruyorum. İnsan olmak için çabalayan bir örnek.

Anam oynadığı, yaşattığı can verdiği karakterler aracılığıyla bana bir değil, birçok can verdi. Sadece bana değil sizlere de verdi. Bu sahnenin dışındaki birçok insana da can verdi ve vermeye de devam edecek. O yüzden, özellikle de bu yüzden yaşasın tiyatro, yaşasın Suna Pekuysal, yaşasın anacım.