Yüksek zirvelerde oksijen seviyesinin düştüğü ve bunun vücut üzerindeki olumsuz etkisi biliniyor.
Araştırmaya katılan 9 erkek dağcının beyin MR’ı tırmanış öncesinde çekildi ve dağcılarda nörolojik bir hastalığı bulunup bulunmadığına bakıldı. Bu grup daha önce hiç 3000 metrenin üzerinde tırmanmamış kontrol grubuyla karşılaştırıldı. Gruptakilerin üçü 8000 metrelere tırmanırken, diğerleri en az 7500 metrelik çıkışlar yaptı ve 6500 metrenin üzerinde en az 15 gün geçirdi.
Dağdan döndükten 8 hafta sonra yine incelemeye alınan dağcıların beyinlerinin iki bölümünde beyin dokusunun hacmi ve yoğunluğunda düşme saptandı.
Ancak bu durumun, dağcıların nörolojik performansında önemli bir değişikliğe yol açmadığı belirlendi.
Bununla birlikte, tırmanış öncesi ve sonrası testlerdeki bazı anormal bulguların, sık sık yüksek irtifalara çıkmanın küçük fakat ilerleyen beyin tahribatının sonucu olabileceği kaydedildi.
